به نام خداوند رحمتگر مهربان

قسم به این شهر مقدس (مکه). (۱)

شهری که تو ساکن (۲)

و قسم به پدر و فرزندش (ابراهیم خلیل و اسماعیل ذبیح). (۳)

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او مملو از رنجها است). (۴)

آیا او گمان می‏کند که هیچ کس قادر نیست بر او دست یابد؟! (۵)

می گوید: مال زیادی را (در کارهای خیر) تلف کرده‏ ام! (۶)

آیا گمان می‏کند هیچ کس او را ندیده (و نمی‏بیند)؟ (۷)

آیا برای او (انسان) دو چشم قرار ندادیم ؟ (۸)

و یک زبان و دو لب ؟ (۹)

و او را به خیر و شرش هدایت نمودیم. (۱۰)

ولی او (انسان ناسپاس) از آن گردنه مهم بالا نرفت! (۱۱)

و تو نمی‏دانی آن گردنه چیست ؟ (۱۲)

آزاد کردن برده است! (۱۳)

یا اطعام کردن در روز گرسنگی. (۱۴)

یتیمی از خویشاوندان را. (۱۵)

یا مستمندی به خاک افتاده را. (۱۶)

سپس از کسانی بوده باشد که ایمان آورده، و یکدیگر را به شکیبائی و رحمت توصیه می‏کنند. (۱۷)

آنها اصحاب الیمین هستند (و نامه اعمالشان را به دست راستشان می‏دهند). (۱۸)

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‏ اند افرادی شومند و نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‏شود. (۱۹)

بر آنها آتشی است فرو بسته (که راه فراری از آن نیست). (۲۰)

و قسم به زمین و کسی که آن را گسترانیده. (۶)

و سوگند به نفس آدمی و آن کس که آن را منظم ساخته، (۷)

سپس فجور و تقوا (شر و خیر) را به او الهام کرده است (۸)

که هر کس نفس خود را تزکیه کرده، رستگار شده (۹)

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است. (۱۰)

قوم ثمود بر اثر طغیان (پیامبرشان را) تکذیب کردند. (۱۱)

آنگاه که شقی ترین آنها بپاخاست. (۱۲)

و فرستاده الهی (صالح) به آنها گفت ناقه خدا را با آبشخورش ‍ واگذارید (و مزاحم آن نشوید). (۱۳)

ولی آنها او را تکذیب نمودند و ناقه را پی کردند و به هلاکت رساندند، لذا پروردگارشان آنها را به خاطر گناهی که مرتکب شده بودند در هم کوبید و سرزمینشان را صاف و مسطح نمود! (۱۴)

و او هرگز از فرجام این کار بیم ندارد (۱۵)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

قسم به شب در آن هنگام که جهان را بپوشاند. (۱)

و قسم به روز هنگامی که تجلی کند. (۲)

و قسم به آن کس که جنس مذکر و مؤ نث را آفرید. (۳)

که سعی و تلاش شما مختلف است: (۴)

اما آن کس که (در راه خدا) انفاق کند و پرهیزگاری پیش گیرد. (۵)

و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند. (۶)

ما او را در مسیر آسانی قرار می‏دهیم. (۷)

اما کسی که بخل ورزد و از این طریق بینیازی طلبد. (۸)

و پاداش نیک (الهی) را تکذیب کند. (۹)

ما به زودی او را در مسیر دشواری قرار می‏دهیم. (۱۰)

و در آن هنگام که (در جهنم یا قبر) سقوط می‏کند اموالش به حال او سودی نخواهد داشت! (۱۱)

مسلما هدایت کردن بر ما است. (۱۲)

و دنیا و آخرت از آن ما است. (۱۳)

و من شما را از آتشی که زبانه می‏کشد بیم می‏دهم. (۱۴)

کسی جز بدبخت ترین مردم وارد آن نمی‏شود. (۱۵)

همان کس که آیات (خدا را) تکذیب کرد و به آن پشت نمود. (۱۶)

و به زودی باتقواترین مردم از آن دور داشته می‏شود. (۱۷)

همان کس که مال خود را (در راه خدا) می‏بخشد تا تزکیه نفس ‍ کند. (۱۸)

و هیچ کس را نزد او حق نعمتی نیست تا بخواهد (به وسیله این انفاق) او را جزا دهد. (۱۹)

بلکه تنها هدفش جلب رضای پروردگار بزرگ او است. (۲۰)

و به زودی راضی و خشنود می‏شود. (۲۱)

و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گیرد. (۲)

که خداوند هرگز تو را وانگذاشته، و مورد خشم قرار نداده است. (۳)

و مسلما آخرت برای تو از دنیا بهتر است. (۴)

و به زودی پروردگارت آن قدر به تو عطا می‏کند که خشنود شو (۵)

آیا تو را یتیم نیافت و سپس پناه داد؟ (۶)

و تو را گمشده یافت و هدایت کرد. (۷)

و تو را فقیر یافت و بینیاز نمود. (۸)

حال که چنین است یتیم را تحقیر مکن. (۹)

و سؤ ال کننده را از خود مران. (۱۰)

و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن. (۱۱)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم ؟ (۱)

و بار سنگین را از تو بر نداشتیم ؟ (۲)

همان باری که سخت بر پشت تو سنگینی می‏کرد. (۳)

و آوازه تو را بلند کردیم. (۴)

بنابراین مسلما با سختی آسانی است. (۵)

و مسلما با سختی آسانی است. (۶)

پس هنگامی که از کار مهمی فارغ می‏شوی به مهم دیگری پرداز! (۷)

و به سوی پروردگارت توجه کن. (۸)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

قسم به انجیر و زیتون (یا قسم به سرزمین شام و بیت المقدس). (۱)

و سوگند به طور سینین. (۲)

و قسم به این شهر اءمن (مکه). (۳)

که ما انسان را در بهترین صورت و نظام آفریده‏ ایم. (۴)

سپس او را به پائین‏ترین مرحله باز گرداندیم. (۵)

مگر کسانی که ایمان آورده‏ اند و اعمال صالح انجام داده‏ اند که برای آنها پاداشی است قطع ناشدنی! (۶)

پس چه چیز سبب می‏شود که تو بعد از این همه، روز جزا را تکذیب کنی؟! (۷)

آیا خداوند بهترین حکم کنندگان نیست ؟ (۸)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

بخوان به نام پروردگارت که جهان را آفرید. (۱)

همان کس که ‏انسان را از خون بسته‏ ای خلق کرد. (۲)

بخوان که پروردگارت از همه بزرگوارتر است. (۳)

همان کسی که به وسیله قلم تعلیم نمود. (۴)

و به انسان آنچه را نمی‏دانست یاد داد. (۵)

چنین نیست که انسان حقشناس باشد مسلما طغیان می‏کند. (۶)

به خاطر اینکه خود را بینیاز می‏بیند! (۷)

مسلما بازگشت همه به سوی پروردگار تو است. (۸)

به من خبر ده آیا کسی که نهی می‏کند (۹)

بنده‏ ای را به هنگامی که نماز می‏خواند (آیا مستحق عذاب الهی نیست)؟ (۱۰)

به من خبر ده اگر این بنده بر طریق هدایت باشد، (۱۱)

یا مردم را به تقوا دستور دهد (آیا نهی کردن او سزاوار است ؟). (۱۲)

به من خبر ده اگر (این طغیانگر) تکذیب حق کند و به آن پشت نماید (چه سرنوشت دردناکی خواهد داشت ؟). (۱۳)

آیا او نمی‏داند که خداوند همه اعمالش را می‏بیند؟! (۱۴)

چنان نیست که او خیال می‏کند اگر دست از کار خود بر ندارد ناصیه‏ اش (موی پیش سرش) را گرفته (و به سوی عذاب می‏کشانیم). (۱۵)

همان ناصیه دروغگوی خطا کار! (۱۶)

سپس هر که را می‏خواهد صدا بزند (تا یاریش کند). (۱۷)

ما هم به زودی ماءموران دوزخ را صدا می‏زنیم! (۱۸)

چنان نیست که او می‏پندارد، هرگز او را اطاعت مکن و سجده نما و تقرب جوی. (۱۹)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

ما آن (قرآن) را در شب قدر نازل کردیم. (۱)

و تو چه می‏دانی شب قدر چیست؟! (۲)

شب قدر بهتر از هزار ماه (۳)

فرشتگان و روح در آن شب به اذن پروردگارشان برای (تقدیر) هر کار نازل می‏شوند. (۴)

شبی است مملو از سلامت (و برکت و رحمت) تا طلوع صبح! (۵)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

کافران از اهل کتاب و مشرکان (می گفتند) ما دست از آئین خود بر نمی‏داریم تا دلیل روشنی برای ما بیاید! (۱)

پیامبری از سوی خدا که صحیفه‏ های پاکی را بر ما بخواند. (۲)

و در آن نوشته‏ های صحیح و پر ارزش باشد. (۳)

ولی اهل کتاب (در دین خدا) اختلاف نکردند مگر بعد از آنکه دلیل روشن برای آنان آمد. (۴)

در حالی که به آنها دستوری داده نشده بود جز اینکه خدا را پرستش ‍ کنند با کمال اخلاص، و از شرک به توحید باز گردند، نماز را برپا دارند، و زکات را ادا کنند، و این است آئین مستقیم و صحیح و پایدار. (۵)

کافران از اهل کتاب و مشرکان در دوزخند، جاودانه در آن می‏مانند، آنها بدترین مخلوقاتند. (۶)

(اما) کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند بهترین مخلوقات (خدا) هستند. (۷)

پاداش آنها نزد پروردگارشان باغهای بهشت جاویدان است که نهرها از زیر درختانش جاری است، همیشه در آن می‏مانند، هم خدا از آنها خشنود است و هم آنها از خدا خشنود، و این (مقام والا) برای کسی است که از پروردگارش بترسد. (۸)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

هنگامی که زمین شدیدا به لرزه در آید. (۱)

و زمین بارهای سنگینش را خارج سازد! (۲)

و انسان می‏گوید زمین را چه می‏شود (که اینگونه می‏لرزد)؟ (۳)

در آن روز زمین تمام خبرهای خود را بازگو می‏کند. (۴)

چرا که پروردگارت به او وحی کرده است. (۵)

در آن روز مردم به صورت گروه‏ های مختلف از قبرها خارج می‏شوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود. (۶)

پس هر کس به اندازه سنگینی ذره‏ ای کار خیر انجام داده آن را می‏بیند. (۷)

و هر کس به اندازه ذره‏ ای کار بد کرده آن را می‏بیند. (۸)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

سوگند به اسبان دوندهای که نفس زنان (به سوی میدان جهاد) پیش ‍ رفتند. (۱)

و سوگند به آنها (که بر اثر برخورد سمشان به سنگهای بیابان) جرقه‏ های آتش افروختند. (۲)

و با دمیدن صبح بر دشمن یورش بردند. (۳)

و گرد و غبار به هر سو پراکنده کردند. (۴)

و (ناگهان) در میان دشمن ظاهر شدند. (۵)

که انسان در برابر نعمتهای پروردگارش ناسپاس و بخیل است. (۶)

و او خود نیز بر این معنی گواه است. (۷)

او علاقه شدیدی به مال دارد. (۸)

آیا نمی‏داند روزی که تمام آنچه در قبرهاست زنده می‏شود. (۹)

و آنچه در درون سینه‏ ها است آشکار می‏گردد. (۱۰)

در آن روز پروردگارشان از آنها کاملا با خبر است. (۱۱)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

آن حادثه کوبنده، (۱)

و چه حادثه کوبنده‏ ای؟! (۲)

و تو چه می‏دانی که حادثه کوبنده چیست ؟ (۳)

روزی که مردم مانند پروانه‏ های پراکنده به هر سو می‏دوند. (۴)

و کوه‏ ها مانند پشم رنگین حلاجی شده می‏گردد. (۵)

(در آن روز) کسی که ترازوهای اعمالش سنگین است. (۶)

در یک زندگی خشنود خواهد بود. (۷)

و اما کسی که ترازوهایش سبک است. (۸)

پناهگاهش هاویه (دوزخ) است. (۹)

و تو چه می‏دانی هاویه چیست ؟ (۱۰)

آتشی است سوزان. (۱۱)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

تفاخر و تکاثر شما را به خود مشغول داشته (و از خدا غافل کرده). (۱)

تا آنجا که زیارت قبرها رفتید (و قبور مردگان خود را برشمردید). (۲)

چنین نیست که شما خیال می‏کنید به زودی خواهید دانست. (۳)

باز چنان نیست که شما می‏پندارید به زودی خواهید دانست. (۴)

چنان نیست که شما خیال می‏کنید اگر شما علم الیقین (به آخرت) داشتید (به سراغ این موهومات و تفاخرها نمی‏رفتید). (۵)

شما قطعا جهنم را خواهید دید! (۶)

سپس (با ورود در آن) آن را به عین الیقین مشاهده خواهید کرد. (۷)

سپس در آن روز همه شما از نعمتهائی که داشته‏ اید سؤ ال خواهید شد. (۸)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

به عصر سوگند، (۱)

که انسانها همه در زیانند. (۲)

مگر کسانی که ایمان آورده، و اعمال صالح انجام داده‏ اند و یکدیگر را به حق سفارش کرده، و یکدیگر را به شکیبائی و استقامت توصیه نمود. (۳)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

وای بر هر عیب جوی مسخره کننده‏ ای! (۱)

همان کس که مال را جمع آوری و شماره کرده (بی آنکه حساب مشروع و نامشروع کند). (۲)

گمان می‏کند که اموالش سبب جاودانگی او است! (۳)

چنین نیست که او می‏پندارد، به زودی در حطمه (آتشی خردکننده) پرتاب می‏شود. (۴)

و تو چه می‏دانی حطمه چیست ؟ (۵)

آتش برافروخته الهی است. (۶)

آتشی که از دلها سرمی زند! (۷)

این آتش بر آنها به صورت دربسته است. (۸)

در ستونهای کشیده و طولانی! (۹)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

آیا ندیدی پروردگارت با اصحاب فیل (لشگر ابرهه که به قصد نابودی کعبه آمده بودند) چه کرد؟! (۱)

آیا نقشه آنها را در ضلالت و تباهی قرار نداد؟ (۲)

و بر سر آنها پرندگانی را گروه گروه فرستاد. (۳)

که با سنگهای کوچکی آنها را هدف قرار می‏دادند. (۴)

در نتیجه آنها را همچون کاه خورده شده قرار داد (۵)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

(مجازات اصحاب الفیل) به خاطر این بود که قریش (به این سرزمین مقدس) الفت گیرند (و مقدمات ظهور پیامبر فراهم شود). (۱)

الفت آنها در سفرهای زمستانه و تابستانه است. (۲)

پس (به شکرانه این نعمت بزرگ) باید پروردگار این خانه را عبادت کنند. (۳)

همانکس که آنها را از گرسنگی نجات داد و از نااءمنی رهائی بخشید. (۴)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

آیا کسی که روز جزا را پیوسته انکار می‏کند مشاهده کردی ؟ (۱)

او همان کسی است که یتیم را با خشونت می‏راند. (۲)

و دیگران را به اطعام مسکین تشویق نمی‏کند. (۳)

پس وای بر نمازگزارانی که… (۴)

نماز خود را به دست فراموشی می‏سپارند (۵)

آنها که ریا می‏کنند. (۶)

و دیگران را از ضروریات زندگی منع می‏نمایند. (۷)

به نام خداوند رحمتگر مهربان

بگو ای کافران! (۱)

آنچه را شما می‏پرستید من نمی‏پرستم. (۲)

و نه شما آنچه را من پرستش می‏کنم می‏پرستید. (۳)

و نه من هرگز آنچه را شما پرستش کرده‏ اید می‏پرستم (۴)

و نه شما آنچه را که من می‏پرستم عبادت می‏کنید. (۵)

(حال که چنین است) آئین شما برای خودتان و آئین من برای خودم! (۶)