سوره ۹۰: البلد – جزء ۳۰ – ترجمه مکارم شیرازی

به نام خداوند رحمتگر مهربان

قسم به این شهر مقدس (مکه). (۱)

شهری که تو ساکن (۲)

و قسم به پدر و فرزندش (ابراهیم خلیل و اسماعیل ذبیح). (۳)

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او مملو از رنجها است). (۴)

آیا او گمان می‏کند که هیچ کس قادر نیست بر او دست یابد؟! (۵)

می گوید: مال زیادی را (در کارهای خیر) تلف کرده‏ ام! (۶)

آیا گمان می‏کند هیچ کس او را ندیده (و نمی‏بیند)؟ (۷)

آیا برای او (انسان) دو چشم قرار ندادیم ؟ (۸)

و یک زبان و دو لب ؟ (۹)

و او را به خیر و شرش هدایت نمودیم. (۱۰)

ولی او (انسان ناسپاس) از آن گردنه مهم بالا نرفت! (۱۱)

و تو نمی‏دانی آن گردنه چیست ؟ (۱۲)

آزاد کردن برده است! (۱۳)

یا اطعام کردن در روز گرسنگی. (۱۴)

یتیمی از خویشاوندان را. (۱۵)

یا مستمندی به خاک افتاده را. (۱۶)

سپس از کسانی بوده باشد که ایمان آورده، و یکدیگر را به شکیبائی و رحمت توصیه می‏کنند. (۱۷)

آنها اصحاب الیمین هستند (و نامه اعمالشان را به دست راستشان می‏دهند). (۱۸)

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‏ اند افرادی شومند و نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‏شود. (۱۹)

بر آنها آتشی است فرو بسته (که راه فراری از آن نیست). (۲۰)